រឿង ចៅឌី

មានកុមារម្នាក់ឈោះឌី ដែលមានផ្ទះរស់នៅឆ្ងាយពីសាលារៀន។   ជារៀងរាល់ថ្ងៃ   ពេលដែលត្រូវទៅរៀននៀសាលា ឌី បានវេចបាយទៅជាមួយសំរាប់ហូបពេលថ្ងៃត្រង់។ ពេលចេញពីរៀន សិស្សដែលនៅឆ្ងាយពីសាលាទាំងអស់តែងតែយកបាយមកហូបជួបជុំគ្នា នៅក្រោមម្លប់ឈើក្បែរថ្នាក់រៀន។

ថ្ងៃមួយនៅពេលដែលសិស្សទាំងអស់រៀបបាយ ដើម្បីហូបជុំគ្នា ចៅឌីបានឃើញក្មេងម្នាក់ ទឹកមុខស្ងួត៖អង្គុយឆ្ងាយពីគេ។  ចៅឌីដើរទៅជិត ហើយសួរថា៖

នែសៅ!  ម៉េចក៏ឯងមិនទៅហូបបាយជុំជាមួយគេ? 

ទេ! (សៅឆ្លើយ)។

ម្តេចក៏ឯងឆ្លើយថាទេ ដូច្នេះ? (ឌីសួរបញ្ជាក់)។

សៅក៏តបមកវិញ៖

គ្នាមិនឃ្លានទេ!

ឌីក៏សួរបញ្ជាក់ម្តងទៀត ៖

ឯងឈឺទេដឹង?

សៅឆ្លើតថា៖

ទេ! គ្នាឥតឈឺទេ!

ឌីក៏សួរបន្តែមទៀតដោយឆ្ងល់៖

ចុះឯណាបាយ និងម្ហូប?

សៅនៅស្ងៀមអោនមុខចុះ     ស្រក់ទឹកភ្នែកតក់ៗ។ ចៅឌីឃើញដូចនោះ ក៏យល់ដឹងថា    ចៅសៅប្រាកដជាគ្មានអ្វីហូបនឹងគេទេ     ទើបបានជាមិនហ៊ានទៅចូលហូបជុំជាមួយគេ ហើយបានជាអង្គុយធ្វើមុខស្ងួត។     ឌីអាណិតសៅខ្លាំងណាស់  ហើយក៏ចាប់ដៃសៅដឹកដើរទៅឆ្ងាយពីគេ    ហើយអោយអង្គុយនៅទីកំបាំងមួយ។ ឌីយកបាយ និងម្ហូបរបស់ខ្លួនចែករំលែកអោយសៅពាក់កណ្ដាល។     សៅមើលមុខឌីដោយអំណរគុណ។ អ្នកទាំងពីរនាំគ្នាហូបបាយដោយរីករាយ។